sıf. 1. İşitmez, kulağı işitmez, kuvve-i sâmiası mefkûd veya nâkıs olan, esamm: sağırdır işitmez; kulağım sağır oldu; sağır ve dilsizler mektebi. 2. İçi dolu olmağla vuruldukta ses çıkarmaz ve tanîn-endâz olmaz: sağır davul. 3. İçi görünmez, kapalı, mesdûd: sağır oda, pencere, kapı; sağır cam = buzlu. 4. Az veya boğuk ve sönük ses çıkaran, sessiz: sağır kâf = ڭ ki ن nun gibi lâkin genizden telaffuz olunur; sağır ses.

شَاغِرٌ [Şâgir] Bir buğur devenin ismidir.

a. & s. 1. Deaf. 2. A deaf man. 3. (An ordinarily sonorous thing) that gives no sound. 4. Dull, indistinct (sound or voice). 5. Closed up, sham (door). 6. Opaque (pane of glass). 7. (A door, etc.) through which voices cannot be heard. 8. (A room, etc.) that has no echo.