i. 1. Arkanın yukarı ciheti, zahr, eğin: sırtına almak; sırtını duvara vermek. 2. Hayvanın kılıçlama olan arkasının en yukarısı: atın sırtı eğerden yara olmuş. 3. Hayvanın orası postundan çıkan kürk: semûr, karakulak, kurt sırtı. 4. Uzanan dağın boyuna süren kılıçlama yeri, yamaç üstü: hatt-ı hudûd o dağların sırtını takip eder. 5. Stm. İç tabya şevi.

i. 1. Arkanın yukarı ciheti, zahr, eğin: sırtına almak; sırtını duvara vermek. 2. Hayvanın kılıçlama olan arkasının en yukarısı: atın sırtı eğerden yara olmuş. 3. Hayvanın orası postundan çıkan kürk: semûr, karakulak, kurt sırtı. 4. Uzanan dağın boyuna süren kılıçlama yeri, yamaç üstü: hatt-ı hudûd o dağların sırtını takip eder. 5. Stm. İç tabya şevi.

s. 1. The upper part of a man’s back. 2. The ridge of a beast’s back; especially, the port covered by the saddle. 3. The main ridge of a mountain or chain of mountains. 4. The back of a knife, sword, etc. 5. The fur from the middle strip along the back of a beast’s skin. 6. The moral or influential supporter or supporters of a man.