اَلرَّسُّ [er-ress] (râ’nın fethi ve sîn’in teşdîdiyle) Isıtmanın ibtidâ etmesi. Ve haberin ba’zına dahi derler; ve minhu kavluhum: بَلَغَنِي رَسٌّ مِنْ خَبَرٍ أَيْ شَيْءٌ مِنْهُ Ve رَسٌّ [ress] Taşla örülen kuyuya dahi derler. Ve رَسٌّ [Ress] Bir kuyunun adıdır ki semûd tâ’ifesinin bakiyyesi onu isti’mâl ederlerdi. Ve رَسٌّ [Ress] Bir derenin dahi ismidir. Ve رَسٌّ [ress] Kuyu kazmağa dahi derler; yukâlu: رَسَسْتُ رَسًّا أَيْ حَفَرْتُ بِئْرًا ve رَسٌّ [ress] Meyyiti defn etmeğe dahi derler; yukâlu: رُسَّ الْمَيِّتُ إِذَا قُبِرَ Ve رَسٌّ [ress] Bir cemâ’atin beynin ıslâh etmeğe ve ifsâd etmeğe dahi derler, pes azdâddan olur. Ve رَسٌّ [ress] Kendi nefsine haber verip kendi nefsiyle söyleşmeğe dahi derler; yukâlu: فُلَانٌ يَرُسُّ الْحَدِيثَ فِي نَفْسِهِ أَيْ يُحَدِّثُ بِهِ نَفْسَهُ Ve رَسٌّ [ress] Bir kavmin haberin alıp ahvâlin bilmeğe dahi derler; yukâlu: رَسٌّ فُلَانٌ خَبَرَ الْقَوْمِ إِذَا لَقِيَهُمْ وَتَعَرَّفَ أُمُورَهُمْ