(a. i.) : 1) gözetme, bekleme, pusu tutma. 2) astr. jeod. gözleme, ölçme (rasad âleti ile).

iz. ar. 1. Gözetme, bekleme, pusu tutma. n. 2. Ecrâm-ı semâiyyeyi dürbünle muâyene etme. 3. Ecrâm-ı semâiyyeyi seyir ve muâyeneye mahsus dürbün veya diğer âlet: rasatla aya bakmak.

اَلرَّصْدُ [er-rasd] (قَصْدٌ [kasd] vezninde) ve اَلرَّصَدُ [er-rasad] (fethateynle) Bir nesneyi matmah-ı nazar edip gözetmek ma’nâsınadır; yukâlu: رَصَدَهُ رَصْدًا وَرَصَدًا مِنَ الْبَابِ اْلأَوَّلِ إِذَا رَقَبَهُ

اَلرَّصْدُ [er-rasd] (râ’nın fethi ve sâd’ın sükûnuyla) ve اَلرَّصَدُ [er-resad] (fethateynle) Bir nesneyi gözetmek; yukâlu: رَصَدَهُ يَرْصُدُهُ رَصَدًا مِنَ الْبَابِ الْأَوَّلِ Ve Asma’î rivâyeti üzere intizâr ma’nâsına da gelir; yukâlu: رَصَدْتُهُ أَرْصُدُهُ كَمَا يُقَالُ تَرَقَّبْتُهُ Ve رَصَدٌ [resad] Gözcü olan kavme dahi derler, حَرَسٌ [hares] dedikleri gibi fethateynle. Bunda vâhid ve cem’ ve müzekker ve mü’ennes berâber olur, gâh gâh olur ki cem’inde اَلْأَرْصَادُ [el-ersâd] derler hemzenin fethiyle. Ve رَصَدٌ [resad] Az yağmura ve az ota derler; yukâlu: مَا رَصَدَ مِنْ حَيَا Ve حَيَا [hayâ] hâ-i mühmelenin fethiyle şol yağmurdur ki yeri ihyâ eder ve bunun dahi cem’i أَرْصَادٌ [ersâd] gelir.