اَلرَّمَضُ [er-ramad] (fethateynle) Güneşin ısısı kuma ve taşa be-gâyet te’sîr eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: رَمِضَتِ الشَّمْسُ رَمَضًا مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ إِذَا وَقَعَتْ عَلَى الرَّمْلِ وَغَيْرِهِ وَقْعًا شَدِيدًا Ve gün ziyâdesiyle ıssı olmak ma’nâsınadır; tekûlu: رَمِضَ يَوْمُنَا رَمَضًا إِذَا اشْتَدَّ حَرُّهُ Ve kızgın yerde yalın yürümekle ayak yanmak ma’nâsınadır; yukâlu: رَمِضَتْ قَدَمُهُ إِذَا احْتَرَقَتْ مِنَ الرَّمْضَاءِ Ve mevâşî pek ıssı vaktte otlamakla ciğerleri yaralanmak ma’nâsınadır; yukâlu: رَمِضَتِ الْغَنَمُ إِذَا رَعَتْ فِي شِدَّةِ الْحَرِّ فَقَرَحَتْ أَكْبَادُهَا

اَلرَّمَضُ [el-remad] (fethateynle) Ziyâde ıssı olmak; yukâlu: رَمِضَ يَوْمُنَا رَمَضًا مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ Ve رَمَضٌ [remad] Issıdan ayak yanmağa dahi derler; yukâlu: رَمِضَتْ قَدَمُهُ إِذَا احْتَرَقَتْ Ve fi’l-hadîsi: “صَلَاةُ الْأَوَّابِينَ إِذَا رَمِضَتِ الْفِصَالُ مِنَ الضُّحَى” Ya’nî “Kaçan deve yavrusu güneş ıssısın, duya salât-ı duhâ o vakt olur.” Ve رَمَضٌ [remad] Koyun ıssıda otlayıp bağrı pişip ciğeri habîs olmağa da derler. Ve رَمَضٌ [remad] Bir nesneyi iki taşın arasına koyup dövmeğe dahi derler, ince olsun diye, İbnu’s-Sikkît rivâyeti üzere.