mz. oturur. fl. [aslı ve ç. olturmak] 1. Ayakları toplayıp mak’adın üzerine yerleşmek, bedenin yalnız yukarı kısmı kâim olacak sûrette vaziyet almak, ku’ûd etmek: yere oturmak, sandalye üzerine oturmak. 2. Hareket etmeyip durmak, kalmak, meks etmek, eğlenmek: burada kaç gün oturacağız? 3. Sâkin olmak, ikâmet etmek: bu evde oturuyorum; yazın boğaziçi’nde oturur. 4. Hiçbir işle meşgul olmayıp istirâhat etmek, işsiz vakit geçirmek: bütün gün oturacağınıza bir şey okusanıza. 5. Çökmek, aşağı inmek: bu ev oturmuş; yapılan rıhtım bir arşın oturdu. 6. (geminin) dibi sığda toprağa dokunmak, karaya gelmek: az kaldı vapur oturuyordu. 7. (bir mâyi’in tortusu) dibe çökmek, süzülmek, teressüb etmek: işba’ derecesinden ziyâde gelen emlâhın fazlası şişenin dibine oturur. || aşağı oturmak = rahat etmek. || eğri oturmak = bî-edebâne vaziyet almak. || kan oturmak = kan toplanıp bere ve kırmızı bir hâlde görünmek: gözüme kan oturdu. || kuluçkaya oturmak = tavuk vesâire piliç çıkarmak üzere yumurtaların üzerine yatmak; ve mc. Dâima bir yerde kalıp hareket etmemek.