اَلنُّصْبُ [en-nusb] (nûn’un zammı ve sâd’ın sükûnuyla) ve اَلنُّصُبُ [en-nusub] (zammeteynle) Derd ve ‘illete ve belâ’ ve âfete denir; yukâlu: أَصَابَهُ نُصْبٌ وَنُصُبٌ أَيْ دَاءٌ وَبَلاَءٌ Ve نُصُبٌ [nusub] (zammeteynle) Yollarda nişân için dikilen mîllere denir. Ve put-perestlerin ma’bûd ittihâz eyledikleri nesnelere denir ki taştan ve ağaçtan tırâş edip yere nasb ve ona perestiş ederler. Ve bunda sâd’ın sükûnuyla da lügattir, يُسْرٌ [yusr] ve يُسُرٌ [yusur] gibi. Ve نُصْبٌ [nusb] (sâd’ın sükûnuyla) Göz önünde dikilip duran şey’e denir; tekûlu: هَذَا نُصْبُ عَيْنِي أَيِ الْقَائِمُ فِي نَظَرِي Ve bunda nûn’un fethiyle de lügattir; 'alâ-kavlin fethi lahndir.