(a. i.) : 1) sürme, sürgün etme. nefy an-il-beled : şehirden sürme. nefy-i âlem : fels. fr. acosmisme.

3. mant. *yadsıma, fr. négation.

iz. ar. 1. İclâ: nefy-i ebed, nefy-i muvakkat. 2. ed. Selb, inkâr, ef’âl vesâir kelimelerin, hadesin adem-i vukuunu beyân eden halleri: edât-ı nefy = “gelmemek”deki “me” gibi edât.

اَلنَّفْيُ [en-nefy] (nûn’un fethi ve fâ’nın sükûnuyla) Bir nesneyi yerinden ayırmak ma’nâsınadır; yukâlu: نَفَاهُ يَنْفِيهِ نَفْيًا إِذَا نَحَّاهُ ve yukâlu: نَفَاهُ يَنْفُوهُ نَفْوًا وَهَذَا مَرْوِيٌّ عَنْ أَبِي حَيَّانَ Ve نَفْيٌ [nefy] Lâzım olur, yerinden ayrılmak ma’nâsınadır; yukâlu: نَفَاهُ فَنَفَى مُتَعَدٍّ وَلَازِمٌ Ve sel suyu selintiyi götürüp iletmek ma’nâsına müsta’meldir; yukâlu: نَفَى السَّيْلُ الْغُثَاءَ إِذَا حَمَلَهُ Ve inkâr eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: نَفَى الشَّيْءَ إِذَا جَحَدَهُ Ve نَفْيٌ [nefy] ve نَفَيَانٌ [nefeyân] (fetehâtla) Yel toprak tozutmak ma’nâsınadır; yukâlu: نَفَتِ الرِّبحُ التُّرَابَ نَفْيًا وَنَفَيَانًا إِذَا أَطَارَتْهُ Ve üğürtlemek için akçeyi el ile savurmak ma’nâsınadır; yukâlu: نَفَى الدَّرَاهِمَ إِذَا أَثَارَهَا لِلْإِنْتِقَادِ Ve bulut yağmur fışkırtmak ma’nâsınadır; yukâlu: نَفَتِ السَّحَابَةُ مَاءَهَا إِذَا مَجَّتْهُ

vn. & s. 1. A driving one from his place; especially, a banishing; banishment. 2. (gram.) A negativing a verb; a negation, negative.

اَلنَّفْيُ [en-nefy] (nûn’un fethi ve fâ’nın sükûnuyla) Bir nesneyi sürmek, tard ma’nâsına; yukâlu: نَفَاهُ إِذَا طَرَدَهُ Ve نَفْيٌ [nefy] Sürülmek ma’nâsına dahi gelir.