(a. i. nedebe’nin c.) : (bkz : nedbe).

اَلنَّدَبُ [en-nedeb] (fethateynle) Onulmuş yaranın ve çıbanın yeri katılanıp pekişmek ma’nâsınadır; yukâlu: نَدِبَ الْجُرْحُ نَدَبًا مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ إِذَا صَلُبَتْ نَدَبَتُهُ Ve نَدَبٌ [nedeb] (fethateynle) ve نُدُوبٌ [nudûb] ve نُدُوبَةٌ [nudûbet] (nûn’un zammeleriyle) Mecrûh olan ‘uzvda yaranın ve çıbanın ba’de’l-bür’ eseri ve yeri kalmak ma’nâsınadır; yukâlu: نَدِبَ الظَّهْرُ نَدَبًا وَنُدُوبَةً وَنُدُوبًا مِنَ الْبَابِ الْمَزْبُورِ إِذَا صَارَتْ فِيهِ النَّدَبَةُ Ve نَدَبٌ [nedeb] رِشْقٌ [rişk] ma’nâsınadır ki tîr-endâzlar bir semte üslûb-ı vâhid üzere tîr bârân eylemek hâletinden ‘ibârettir; tekûlu: رَمَيْنَا نَدَبًا أَيْ رِشْقًا Ve نَدَبٌ [nedeb] Ödüle denir ki kumar gibi ve bahs gibi mâddelerde meydâna vaz’ ve ta’yîn eyledikleri nesneden 'ibârettir; خَطَرٌ [hatar] dahi denir; yukâlu: بَيْنَهُمْ نَدَبٌ أَيْ خَطَرٌ Ve نَدَبٌ [Nedeb] bir kabîle adıdır. Muhaddisînden Bişr b. Cerîr ve Muhammed b. 'Abdurrahmân en-Nedebî o kabîledendir. Ve نَدَبٌ [nedeb] Bahsle ok atışmak ma’nâsınadır; يَقُولُ أَهْلُ النِّضَالِ: نَدَبُنَا يَوْمَ كَذَا أَيْ يَوْمُ انْتِدَابِنَا لِلرَّمْيِ [Ve] إِبْتِدَائِنَا nüshaları galattır ve bu zikr olunan رِشْقٌ mâddesi olmak aglebdir.

s. pl. of ندبە, q. v.

vn. & s. A being scarred.

اَلنَّدَبُ [en-nedeb] (nûn’un ve dâl’ın fethiyle) خَطَرٌ [hatar] ma’nâsınadır ki خَطَرٌ [hatar] mevte karîb olmağa derler. Ve kumar rehnine dahi نَدَبٌ [nedeb] ıtlâk olunur. Ve bir semtle ok atmak ma’nâsına da نَدَبٌ [nedeb] derler; yukâlu: رَمَيْنَا نَدَبًا أَيْ رِشْقًا Ve رِشْقٌ [rişk] kesr-i râ’ ile üslûb-ı vâhid üzere demektir. Ve نَدَبٌ [nedeb] Şol eser-i cirâhate dahi derler ki deriden zâ’il olmayıp bâkî kala.