(a. i.) : çiy; nem, rutubet, (bkz : şeb-nem).

اَلنَّدَى [en-nedâ] (عَصَا [‘asâ] vezninde) Yerde olan yaş toprağa denir, ثَرَى [serâ] ma’nâsına. Ve et yağına denir شَحْمٌ [şahm] ma’nâsına. Ve yağmura denir. Ve yaşlığa denir; yukâlu: بِهِ نَدًى أَيْ بَلَلٌ Ve çayıra denir, كَلَأٌ [kele’] ma’nâsına. Ve buhûr gibi hoş-bû bir nesneye denir ki onunla tatayyüb olunur. Ve gâyet ve medâ ma’nâsınadır; cem’i أَنْدِيَةٌ [endiyet] ve أَنْدَاءٌ [endâ’] gelir.

اَلنَّدَى [en-nedâ] (nûn’un fethi ve elifin kasrıyla) Sehâ; yukâlu: سَنَّ لِلنَّاسِ النَّدَى فَنَدَوْا Ve نَدَى [nedâ] Bir nesnenin gâyetine dahi derler, مَدَى [medâ] gibi. Ve نَدَى [nedâ] Âvâz ırağa gitmeğe dahi derler; yukâlu: فُلَانٌ أَنْدَى صَوْتًا مِنْ فُلَانٍ إِذَا كَانَ أَبْعَدَ صَوْتًا مِنْهُ Ve نَدَى [nedâ] Et yağına dahi derler, şahm ma’nâsına. Ve نَدَى [nedâ] Yağmura ve nem-nâklığa da derler.