sıf. ar. s. Nâkısa. [noksan’dan if.] 1. Eksik, kusurlu, tam ve mükemmel olmayan, noksan, nâ-tamam: bu iş nâkıs oldu; nâkıs bir kitap; nâkısu’l-ayâr; nâkısu’l-akl. 2. Ayıp ve kusuru olan, kusurlu, ma’yûb: bir çocuğu nâkıs doğmuş idi. 3. ed. [sarf-ı Arabîde] lâme’l-fiili yani son harf-i aslîsi hurûf-ı illetten olan: fiil-i nâkıs. 4. rt. [hesapta] tarh (çıkarma) ve tenzîl işâreti (−): dokuz nâkıs üç, müsâvî altı. (9 – 3 = 6). || [hendesede] kat’-ı nâkıs, herem-i nâkıs. ba. قطع kat’, هرم herem.