(a. s. ve i. nakabet’den. c. : nukabâ) : 1) bir kavim veya kabilenin reisi veya vekili. 2) bir tekkede, şeyhin yardımcısı olan en eski derviş veya dede.

iz. ar. cm: nukabâ’. [nekâbet’den sıfm.] 1. Bir kavim ve kabilenin reîs veya vekîli ve şecere-i ensâblarının âlimi. Nakîbü’l-Eşrâf = şürefânın umûr ve husûsâtına nezârete devletçe memur olan zât. 2. Bir tekkede semâ’ ve mukâbelede şeyhe muâvenet ve vekâlet eden kıdemli derviş veya dede.

اَلنَّاقِبُ [en-nâkib] ve اَلنَّاقِبَةُ [en-nâkibet] (kâf’ların kesriyle) Bir 'illettir ki insân yanı üzere uzun uzadı yatmaktan nâşî yanlarında hâdis olur. Murâd müddet-i medîde esîr-i firâş olan hastanın yanları berelenip delinmek 'ârızasıdır.

s. (pl. نقبا) A dean, registrar, or warden of a guild or community.

اَلنَّقِيبُ [en-nekîb] (nûn’un fethi ve kâfın kesriyle) Bir kavmin kefîli ve re’îsi olan kimse.

اَلنُّقَبَاءُ [en-nukabâ’] نَقِيبٌ [nekîb]in cem’idir. Ve نَقِيبٌ [nekîb] Şol kelbe derler ki boğazı delinmiş ola, âvâzı katı çıkmasın diye ki bunu şol hasîs olup konuk sevmeyen deniyyü’t-tab’ kimseler eder.