اَلنَّخَّةُ [en-nahhat] (nûn’un fethiyle) Bir kimsenin rakîkine, ya’nî ‘abd-i memlûkuna denir, gerek köle ve gerek câriye olsun. Ve işleyen sığırlara denir ki çift sığırları olacaktır, بَقَرٌ عَوَامِلُ ma’nâsına ve bunda nûn’un zammıyla lügattir. Ve نَخَّةٌ [nahhat] Eşeklere denir, حُمُرٌ [humur] ma’nâsına ve bunda nûn’un harekât-ı selâsıyla lügattir. Ve evde beslenen mutlakan hayvânâta denir. Ve çobanlara denir, رِعَاءٌ [ri’â’] ma’nâsına; nûn’un zammıyla da câ’izdir. Ve devecilere denir, جَمَّالوُنَ [cemmâlûn] ma’nâsına. Ve şol habere denir ki hak yâhûd bâtıl olduğu ma’lûm olmaya. Ve hafîf yağmura denir. Ve zekât devşiren kimse zekâtı devşirdikten sonra kendi nefsi için ücret-i bahâ bir altın almak ma’nâsınadır. Ve o altına da نَخَّةٌ [nahhat] denir.