اَلْمُرْسَى [el-mursâ] (مُكْرَمٌ [mukrem] vezninde ki إِفْعَالٌ [if’âl] bâbından masdar-ı mîmîdir, gemiyi durdurmak ma’nâsınadır, niteki مُجْرَى [mucrâ] dahi onun gibi masdardır, akıtmak ma’nâsınadır; ve minhu kavluhu ta’âlâ: “بِسْمِ اللهِ مُجْرٰيهَا وَمُرْسٰيهَا” بِضَمِّ الْمِيمَيْنِ وَقَدْ تُفْتَحُ مِيمَاهُمَا مِنْ جَرَتْ وَرَسَتْ Ya’nî mîm’leri meftûh kırâ’at olundukta sülâsîden masdar olurlar, akıtmak ve durmak ma’nâlarına; ve kuri’e: “مُجْرِيهَا وَمُرْسِيهَا” نَعْتًا لِلَّهِ تَعَالَى Ya’nî ism-i fâ’il bünyesiyle kırâ’et olunmalarıyla bu sûrette Hak ta’âlâya sıfat olur, إِجْرَاءٌ [icrâ’] ve إِرْسَاءٌ [irsâ’] edici ma’nâlarına; ve kavluhu ta’âlâ: ﴿يَسْئَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسٰيهَا﴾ أَيْ مَتَى وُقُوعُهَا يَعْنِي ثُبُوتُهَا

اَلْمُرْسَى [el-mursâ] (mîm’in zammı ve elifin kasrıyla) Gemiyi durutmak ve durutacak yer; minhu kavluhu ta’âlâ: ﴿بِسْمِ اللهِ مَجْرَاهَا وَمُرْسَاهَا﴾ (هود، 41) مِنْ أَجْرَيْتُ وَأَرْسَيْتُ وَقُرِئَ مَجْرَاهَا وَمُرْسَاهَا بِالْفَتْحِ مِنْ رَسَتْ وَجَرَتْ