(a. s.) : 1) ihale eden, havale eden. 2) fık. borcunu başkasının borcuna nakleden.

اَلْأَخْيَلُ [el-ahyel] (أَحْمَرُ [ahmer] vezninde) ve اَلْمُخِيلُ [el-muhîl] (مُجِيبٌ [mucîb] vezninde) ve اَلْمَخْيُولُ [el-mahyûl] Vücûdu benli adama denir, izâfetle müte’ayyen olur; mü’ennesinde خَيْلَاءُ [haylâ’] denir, حَمْرَاءُ [hamrâ’] vezninde; yukâlu: هُوَ أَخْيَلُ وَأَخْيَلُ الْخَدِّ وَمُخِيلٌ وَمَخْيُولٌ أَيْ ذُو خَالٍ

a. (fem. محیلە) 1. That turns. 2. That is or becomes a year old. 3. That completes a year in any state. 4. Who says or does any absurdity. 5. That practices any wile; wily. 6. Who refers a matter to another.

a. (fem. مخیلە) That makes or lets think, surmise, imagine, or hope.

اَلْمُحِيلُ [el-muhîl] (mîm’in zammı ve hâ’nın kesri ve meddiyle) ve اَلْمُحْوِلُ [el-muhvil] (mîm’in zammı ve vâv’ın kesriyle) Üzerine bir yıl geçen kimse. Ve إِحَالَةٌ [ihâlet] Deyn havâle kılmağa dahi derler; yukâlu: أَحَالَ عَلَيْهِ بِدَيْنِهِ

اَلْمُخِيلُ [el-muhîl] (mîm’in zammı ve hâ’nın kesri ve meddiyle) Hayra lâyık olan kimse; yukâlu: فُلَانٌ مُخِيلٌ لِلْخَيْرِ أَيْ خَلِيقٌ لَهُ