الْمَرِيءُ [el-merî’] (أَمِيرٌ [emîr] vezninde) Mürû’etli ve insâniyyetli olan adama denir; yukâlu: رَجُلٌ مَرِيءٌ أَيْ ذُو مُرُوءَةٍ وَإِنْسَانِيَّةٍ Ve hazmı âsân olan sinici ve güvârâ ta’âm ve şarâba denir; yukâlu: طَعَامٌ مَرِيءٌ هَنِيءٌ أَيْ حَمِيدُ الْمَغَبَّةِ بَيِّنُ الْمَرْأَةِ Ve mizâca muvâfık ve çespân olan nesneye denir; ve minhu yukâlu: كَلَأٌ مَرِيءٌ أَيْ غَيْرُ وَخِيمٍ Ya’nî “Davarın mizâcına yarar çayırdır.” Ve مَرِيءٌ [merî’] Boğazda bir ucu ciğere muttasıl yola denir ki ondan ta’âm ve şarâb mi’deye vâsıl olur, boğaza mülâsık ve mi’denin ve kursağın başıdır. Boğazda iki yol olur, birisi kasabe-i ri’edir ki boğumlu olur, boğurtlak ve hırtlak ta’bîr olunur; bu, nefes mecrâsıdır. Ve birisi مَرِيءٌ [merî’]dir ki kızıl öyken ve kızıl ünlük ta’bîr olunur; bu, ta’âm ve şarâb mecrâsıdır, hazm mahalli olmakla مَرِيءٌ [merî’] ıtlâk olundu. Ve مَرِيءٌ [merî’] lafzının cem’i أَمْرِئَةٌ [emri’et] gelir أَفْعِلَةٌ [ef’ilet] vezninde ve مُرُؤٌ [muru’] gelir, سَرِيرٌ [serîr] ve سُرُرٌ [surur] gibi.