(a. s. c. : menâşîr) : 1) neşrolunmuş, dağıtılmış, yayılmış. 2) i. pâdişâhın verdiği vezirlik, müşürlük veya kazilkuzatlık rütbelerinin tevcihini hâvi ferman. 3) i. mat. biçme, *prizma, fr. prisme.

sıf. ar. s. Menşûre. [neşr’den imf.] Neşr ve işâ’a olunmuş, yayılmış, şâyi’. [münteşir daha müsta’meldir] ≡ iz. ar. cm: menâşîr. 1. Cânib-i celîl-i hazret-i pâdişâhîden ihsan buyurulan vezâret ve müşîriyyet rütbesinin fermân-ı hümâyûnu. 2. rt. [hendesede] müdevvere şebîh olup ta üstü sutûh-ı sagîreden ibaret olan şekl-i mücessem: menşûr-ı kâim; menşûr-ı mâil; menşûr-ı mütevâziyü’l-adlâ’, menşûr-ı muntazam; menşûr-ı nâkıs vesâire.

s. (pl. مناشیر) 1. A royal or imperial patent of rank, office, etc. 2. A prism.