sıf. ar. s. memure. [emr’den imf.] 1. Bir emir alan, bir işe tayîn olunan, mükellef: hayvanât mübâyaasına memur oldu; bu işe ben memurum; sizi alıp götürmeye memurum. 2. Birine emir ve havâle olunmuş, icrâsı emir tahtında bulunan: umûr-ı memuresini, hizmet-i memuresini bi-hakkın ifâ etti. ≡ iz. ar. cm. memurîn. Devlet hizmetinde bulunan adam, bir âmirin taht-ı emrinde iş görmekle muvazzaf maaşlı adam: devlet memuru; idâre, gümrük, evkaf memuru; memurîn-i mülkiyye; her memur âmirinin emrini îfâya mecburdur; memurîn maâşâtı.