sıf. ar. s. Mahsûsa. [husûs’dan imf.] 1. Başkasında bulunmayan, yalnız birine ait olan, munhasır: bu türlü yazı yazmak ona mahsustur; bu tönbeki Şiraz’a mahsustur; onun bir âdet-i mahsûsası vardır, kendine mahsus bir âdeti vardır. 2. Birine hasr ve tahsis olunmuş, onun için ayrılmış, husûsî: o at, efendiye mahsustur; bu oda misâfirlerin yatmasına mahsustur. 3. Lâyık, şâyan, sezâ-vâr: oyuncak, çocuklara mahsustur; enfiye çekmek ihtiyarlara mahsustur. 4. Ayrı, müstakil, hâs: bu hastalık için mahsus tabip vardır; bu ameliyyât için mahsus âletler vardır. ≡ h. tr. 1. Ayrıca, bilhâssa, müstakillen, sûret-i husûsiyyede, mücerred, bi’l-iltizâm: ben mahsus sizi görmeye geldim; mahsus eğlenmeye çıkmış; kendilerine mahsus selam ederim. 2. İsteyerek, tabîî ve mecbûrî olmayarak: oynarken topu mahsus düşürdü; o kâğıdı mahsus oynamadım. 3. Yalandan, sahîh olmadığı halde; ciddî olmayarak, mücerred eğlenmek için: ben mahsus öyle söyledim; mahsus bilmez gibi oldum.