(a. i. hidmet’den c. : mahâdîm) : 1) oğul, evlât, (bkz. : ferzend). [aslı : “hizmet edilmiş” manasınadır] , 2) hizmet edene nispetle efendi veya hanım.

sıf. ar. s. Mahdûme. [hidmet’den imf.] Hizmet olunan, hâdime nisbetle efendi ve hanım. n. ≡ iz. ar. cm: mahâdîm. Bir büyük zâtın oğlu, veliyy-i nimet-zâde: mahdûm-ı cenâb-ı fetvâ-penâhî; mahâdîm-i kirâm. [ta‘zîm için muhâtaba evlâdından bahs ederken: “mahdûm bey”, “kerîme hanım” denilebilirse de, mütekellimin kendi evlâdı hakkında “mahdumum” ve “kerimem” demesi gülünç olacağından, bu sûretle isti‘mâlinden ictinâp olunmalıdır.]

اَلْمَخْدُومُ [el-mahdûm] Şol adama denir ki cinn tâ’ifesinden tâbi’ası ola ki خُدَّامٌ [huddâm] sâhibi ta’bîr olunur.

a. (fem. مخدومە; pl. مخادیم) 1. Served by servants. 2. s. A lord, master; a sovereign; especially, a son (as being served by the whole household).

اَلْمَخْدُومُ [el-mahdûm] (mîm’in fethi ve zâl’ın zammı ve meddiyle) Şol kimsedir ki onun tâ’ife-i cinnden tâbi’ası ola. Ve “tâbi’a” şol cinne derler ki bir kimseye tâbi’ olup her kandan giderse onunla bile gide.