sıf. ar. s. Müessire. [eser’den if. tef’îl] 1. Tesir eden, eser bırakan. 2. İşleyen, hükmünü icra eden: pek müessir bir ilaçtır. 3. İçe işleyen, çok duyulan, ziyâde hissolunan, tesirli: bugün müessir bir soğuk vardır. 4. İnsanın kalp ve zihninde yer tutan, bâ’is-i intibâh olan: nasihatlerim evladıma müessir olmadı. 5. Tesiri mûcib, hüzün ve keder veren, dokunan: pek müessir bir sesi vardır; müessir bir mersiyye okudu. 6. Eser sahibi, fâil, âmil, sâni’: eserden müessire intikâl olunur.