sıf. ar. s. Mâziye. [mazâ’dan if.] Geçen, geçmiş, güzeşte: zamân-ı mâzîde; ezmine-i mâziye. ≡ iz. ar. 1. Geçmiş zaman, zamân-ı sâbık, zamân-ı sâlif: mâzî dâimâ latîf görünür; mâzîyi unutmak, anmamak. 2. ed. Geçmiş zamanda cereyân eden bir hadesi ifâde eden fiil sîgası: fiil-i mâzî; ماضئ شهودى mâzî-i şühûdî = sarf-ı Türkîde “geldi” ve “yazdı” gibi sîga. ماضئ نقلى mâzî-i nakli = “gelmiş” ve “yazmış” gibi sîga. نقل ماضى الى الاستقبال nakl-i mâzî ile’l-istikbâl = “gelmiş olacağım” sîgası. نقل استقبال الى الماضى nakl-i istikbâl ile’l-mâzî = “gelecek oldum” sîgası.

اَلْمَازِي [el-mâzî] ve اَلْمُتَمَازِي [el-mutemâzî] Nâstan kenâr kesip alarga ve bertaraf olan adama denir; tekûlu: قَعَدَ فُلَانٌ عَنِّي مَازِيًا وَمُتَمَازِيًا أَيْ مُخَالِفًا بَعِيدًا

a. (fem. ماذیە) 1. White, pure, or excellent (honey). 2. Easy (link armor).