fl. 1. Esnâ-yı seyr ü seferde inmek, geceyi geçirmek üzere durmak, beytûtet etmek, menzil tutmak, konak etmek: oradan geçerken eşrâftan bir zâtın evine konduk. 2. Mesken ittihâz etmek, muvakkaten yerleşmek, hayme kurmak: aşâyir nerede mera ve su bulurlarsa oraya konarlar; Ertuğrul Gazi Söğüt cihetine konmuştu. 3. Kuşlar uçarken inmek: kargalar bahçeye kondu; leylekler bataklık yerlere konarlar. 4. Misâfir olmak, misâfir gelmek: onun konağına her akşam birkaç kişi konar, gelen geçen oraya konar. 5. İnmek, düşmek: süpürgeden kalkan toz, odanın eşyası üzerine konar; masanın üzerine bir parmak toz konmuştu. 6. Bâd-ı hevâ bulup ele geçirmek: yine sofraya kondu

v. i. 1. To alight, settle in a place, on a thing. 2. To be put, placed, set in a place.

Vurmak, el ile vurmak.