(a. i. c. : ekâsire) : eski İran hükümdarlarından Nûşirevân-ı Adil’in lâkabı olup, kendisinden sonra gelenler de bu lâkapla anılmışlardır. Ekâsire-i Acem : Acem hükümdarları.

اَلْقِصْرِيُّ [el-kisriyy] (هِنْدِيٌّ [hindiyy] vezninde) ve اَلْقَصَرُ [el-kasar] (fethateynle) ve اَلْقَصَرَةُ [el-kasaret] (fetehâtla) ve اَلْقِصْرَى [el-kisrâ] (كِسْرَى [kisrâ] vezninde) Bunlar da قُصَارَةٌ [kusâret] gibi galle kalburlandıktan sonra kalburda kalan dâne bakiyyesine 'alâ-kavlin dövüldükten sonra sünbülede kalmakla sonradan çıkan dânelere yâhûd üst kabuğuna denir. Ve قَصَرٌ [kasar] (fethateynle) Kesildikten sonra yerde kalan ağaç köküne ve bakiyyesine denir. Ve insânın ve devenin boyunlarına denir. Ve قَصَرٌ [kasar] Masdar olur, boyna kuruluk 'ârız olmak ma’nâsına ki 'illettir; yukâlu: قَصِرَ الْبَعِيرُ قَصَرًا مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ إِذَا يَبِسَ عُنُقُهُ فَهُوَ قَصِرٌ Ve قَصَرَةٌ [kasaret] (fetehâtla) Pârelenmiş demir parçasına denir. Ve tahta ve kereste pâresine denir. Ve kesel ve tüvânâ ma’nâsınadır; yukâlu: مَا هَذِهِ الْقَصَرَةُ أَيِ الْكَسَلُ Ve boyun köküne denir. Cem’i أَقْصَارٌ [aksâr] gelir.

كِسْرَى [kisrâ] (kâf’ın kesri ve sîn’in sükûnu ve elifin kasrıyla) Fürs meliklerinin lakabıdır; kâf’ın fethi dahi lügattır. Ve bu خُسْرَو [husrev]in mu’arrebidir ki خُسْرَو [husrev] melik demek olur.