اَلْكِفَّةُ [el-kiffet] (kâf’ın kesriyle) Terazi ve gözüne denir. Ve kâf’ın fethiyle de câ’izdir. Ve كِفَّةُ الصَّائِدِ [kiffetu’s-sâ’id] Değirmi avcı ağına denir, kâf’ın zammıyla da lügattır. Ve كِفَّةُ الدُّفِّ [kiffetu’d-duff] Dâ’irenin kasnağına ıtlâk olunur. Ve her değirmi ve müstedîr olan şey’e كِفَّةٌ [kiffet] ıtlâk olunur. Ve yağmur suyu irkilen değirmi çukura denir ki dağlarda ve kayalarda olur. Ve كِفَّةُ اللِّثَةِ [kiffetu’l-liset] Diş dibinde münhadir olan değirmice ete denir; kâf’ın zammıyla da lügattır. Cem’i كِفَفٌ [kifef]tir, عِنَبٌ ['ineb] vezninde ve كِفَافٌ [kifâf] gelir kâf’ın kesriyle.

اَلْكِفَّةُ [el-kiffet] (kâf’ın kesriyle) Her müstedîr olan nesnedir, كِفَّةُ مِيزَانٍ ve كِفَّةُ صَيَّادٍ [kiffetu sayyâd] gibi ya’nî terâzû gözü ve değirmi olan avcı şebekesi gibi. Ve كِفَّةٌ [kiffet] Diş dibinde müdevver olan diş etine dahi derler.