اَلْكَدَى [el-kedâ] (kâf’ın fethi ve elifin kasrıyla) Bir marazdır ki kelb eniğine ‘ârız olup kay’ ve su’âli mûcib olur ve ona iki gözünün arasına dâg vurmakla 'ilâc ederler. Ve كَدَى [kedâ] Yer kazmaktan parmaklar çöngelmeğe dahi derler; yukâlu: كَدِيَتْ أَصَابِعُهُ مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ إِذَا كَلَّتْ مِنَ الْحَفْرِ Ve كَدَى [kedâ] Deve yavrusu süt içip içerisi fâsid olmağa dahi derler; yukâlu: كَدِيَ الْفَصِيلُ كَدًى إِذَا شَرِبَ اللَّبَنَ فَفَسَدَ جَوْفُهُ