اَلْقَدْحُ [el-kadh] (مَدْحٌ [medh] vezninde) Bir kimsenin 'ırzına yâ nesebine dahl ve ta’n eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: قَدَحَ فِي نَسَبِهِ قَدْحًا مِنَ الْبَابِ الثَّالِثِ إِذَا طَعَنَ فِيهِ Ve temren geçirir iken oku temrenin dibiyle yarmak ma’nâsınadır; yukâlu: قَدَحَ فِي الْقَدْحِ إِذَا خَرَقَهُ بِسِنْخِ النَّصْلِ Ve çakmak çakmak ma’nâsınadır; yukâlu: قَدَحَ بِالزَّنْدِ إِذَا رَامَ اْلإِيرَاءَ بِهِ Ve قَدْحٌ [kadh] Ağaçta ve dişte olan kurt yeniğine denir ki rahnesi olacaktır. Ve bu tesmiye bi’l-masdardır, قَادِحٌ [kâdih] dahi denir, ke-mâ se-yuzkeru. Ve قَدْحٌ [kadh] Göz içine batıp çukurlanmak ma’nâsınadır ki dâ’iresi kadeh gibi olur; yukâlu: قَدَحَتْ عَيْنُهُ إِذَا غَارَتْ

vn. & s. 1. A striking a flint, with a steel, for fire, 2. A splitting an arrow-shaft with the shank of the head. 3. A vituperating; vituperation.

اَلْقَدْحُ [el-kadh] (kâf’ın fethi ve dâl’ın sükûnuyla) Şorbayı kefçe ile almak; yukâlu: قَدَحْتُ الْمَرَقَ إِذَا غَرَفْتَهُ Ve çakmakla od çakmak; yukâlu: قَدَحْتُ النَّارَ Ve ta’n etmek; yukâlu: قَدَحْتُ فِي نَسَبِهِ إِذَا طَعَنْتَ Ve dişi kurt yemek; yukâlu: قَدَحَ الدُّودُ فِي الْأَسْنَانِ وَالشَّجَرِ قَدْحًا وَهُوَ تَأَكُّلٌ يَقَعُ فِيهِ Ya’nî şeceri ve dişini kurt yemeden murâd mezbûrlar yenmektir, egerçi hakîkatte kurt yemek lâzım değil ise de; وَالْكُلُّ مِنَ الْبَابِ الثَّالِثِ Ve قَدْحٌ [kadh] Gözden yaramaz suyu gidermeğe dahi derler; yukâlu: قَدَحْتُ الْعَيْنَ إِذَا أَخْرَجْتَ مِنْهَا الْمَاءَ الْفَاسِدَ Ve قَدْحٌ [kadh] Göz içeri batmağa dahi derler; yukâlu: قَدَحَتْ عَيْنُهُ إِذَا غَارَتْ