الإِزْبُ [el-izb] (hemzenin kesriyle) Bodur kişiye denir. Ve galîzü’l-cüsse kimseye denir. Ve âfet ve dâhiye ma’nâsınadır. Ve le’îm ve nâkes şahsa denir. Ve yakışıksız, bed-endâm ve 'abûs ve zemîm kimseye denir. Ve şol kimseye denir ki a’zâ ve mefâsılı ince ve hurde olup kat’â kemikleri ve levhaları artmayıp ve irilenmeyip hemân ziyâdesi, karnı ve aşağısı tarafına ola ki yukarısı kaval ve aşağısı şeş-hâne u’cûbe-şekl olur; yukâlu: هُوَ إِزْبٌ أَيِ الدَّقِيقُ الْمَفَاصِلِ الضَّاوِيُّ لاَ تَزِيدُ عِظَامُهُ وَإِنَّمَا زِيَادَتُهُ فِي بَطْنِهِ وَسُفْلَتِهِ

اَلْإِزْبُ [el-izb] (bi-kesri’l-hemzeti ve sukûni’z-zâ’i) Le’îm olan kimse.