vn. 1. An excusing; an accepting an excuse. 2. A being justified or excusable.

اَلْإِزَارُ [el-izâr] (hemzenin kesriyle) Câr dedikleri nesne ki onu örtünürler; tezkîri ve te’nîsi câ’izdir.

iz. ar. Yanak, ruh, ruhsâr.

s. Drawers, trowsers, pants. pantaloons, breeches.

اَلْإِزَارُ [el-izâr] (hemzenin kesriyle) Bedene bürünecek çar ve milhafeye denir. Ve bu müzekkerdir, mü’ennes dahi olur ve ba’zen hâ-i te’nîsle إِزَارَةٌ [izâret] dahi denir.

iz. ar. Yanak, ruh, ruhsâr.

(a. i.) : yanak, (bkz. : ruh). gül-izâr : gül yanaklı, yanakları gül gibi kırmızı.

(a. i.) : belden aşağıya mahsus örtü, peştemal. (bkz. : futa).

(f. i.) : suyun dibi. (bkz. : gavr).

اَلْعِذَارُ [el-'izâr] (كِتَابٌ [kitâb] vezninde) Atın uyanından ve yularından yanaklarına gelen yerine denir ki başlık salıntısı olacaktır, başlığa dahi ıtlâk olunur. Cem’i عُذُرٌ ['uzur] gelir zammeteynle; iki tarafa عِذَارَانِ [‘izârân] denir. Ve sakalın iki cânibine ıtlâk olunur. Asl kulak yumuşağına doğru beyâz olan yerler olup ba’dehu sakala sirâyet eyledi. Ve عِذَارٌ [‘izâr] Bir binâ-yı cedîd ve hitân-ı sabî ve bir şey’-i cedîd istifâde eyledikte ahbâb için tehyi’e ve tertîb olunan ziyâfete denir; tekûlu: كُنَّا فِي عِذَارِ فُلاَنٍ وَهُوَ طَعَامُ الْبِنَاءِ الْجَدِيدِ وَالْخِتَانِ وَالْإِسْتِفَادَةِ بِالشَّيْءِ الْجَدِيدِ Ve şol galîz yere denir ki bir vâsi’ ve hemvâr sahrânın ortasında yâhûd ba’zı yerinde mu’teriz ola. Ve عِذَارُ الْعِرَاقِ ['İzâru’l-‘İrâk] Kûfe nâhiyesinde taff nâm mahalden açılıp mütevessi’ olan arzın ismidir. Ve عِذَارَيْنِ [‘izâreyn] (ki tesniyedir) zu’r-Rumme nâm şâ’irin şi’rinde vâki’ olmuştur, iki uzun uzadı kumluk yâhûd iki tarîk murâddır. Ve عِذَارٌ ['izâr] Şerm ve hayâya ıtlâk olunur; 'izâr-ı dâbbeden me’hûzdur ki müseyyeb eylemez. Bu ma’nâdandır ki خَلِيعُ الْعِذَارِ [halîu’l-‘izâr] bî-şerm ve hayâ’ demektir ki lisânımızda sıyrık ta’bîr olunur, gûyâ ki efsârı sıyrılmakla müseyyeb ve salma olmuştur. Ve عِذَارٌ ['izâr] Bir gûne damga ismidir ki davarın 'izârına basılır ki başlık salıntısı gelen yerine uzun uzadı vurulur. Ve عِذَارُ النَّصْلِ ['izâru’n-nasl] Namlunun ve temrenin ağzına ıtlâk olunur; iki ağzına عِذَارَانِ ['izârân] denir; yukâlu. شَحَذَ عِذَارَيِ النَّصْلِ أَيْ شُفْرَتَيْهِ Ve çehrede yanağa ıtlâk olunur; yukâlu: غُلاَمٌ لَطِيفُ الْعِذَارِ أَيِ الْخَدِّ Ve kendisiyle devenin burundalığı başlığına bend olunacak ipe denir.