iz. ar. cm: istinâdât. [سنود sünûd’dan ms. ifti’âl] 1. Dayanma, ittikâ: değneğine istinâd edip durmuştu. 2. Güvenme, itimâd: her husûsta lutf-ı ilâhi’ye istinâd ederim. 3. Bir şeye delîl ve sened nazarıyla bakıp bir da’vâyı onun üzerine binâ etme: ale’l-gafle söylenmiş bir söze istinâd ederek bir takım metâlibe kalkıştı.

اَلتَّسَانُدُ [et-tesânud] vezninde) ve اَلْإِسْتِنَادُ [el-istinâd] (إِفْتِعَالٌ [ifti’âl] vezninde) Bunlar da bir nesneye söykenip dayanmak ma’nâsınadır; yukâlu: تَسَانَدَ إِلَيْهِ وَاسْتَنَدَ إِذَا اعْتَمَدَ Ve bu ma’nâdandır ki 'Arablar bir 'asker cenk ve gazâya teveccüh ettiklerinde fırka fırka olup her fırkalar başka başka bayraklar altında 'azîmet eyleseler خَرَجَ الْجَيْشُ مُتَسَانِدِينَ derler ki her fırka bir bayrağa tesânüd etmiş olur.

v. n. A being obstinate and refractory.

vn. A leaning upon.

اَلْإِسْتِنَادُ [el-istinâd] (hemzenin kesri ve sîn’in sükûnuyla) Dayanmak.