iz. ar. [فرط fart’dan ms. if’âl] pek ileri varma, hadd-i i’tidâli geçme, mübâlağa: perhizde ifrât ediyor; perhizi ifrâta vardırıyor; ifrâtla güzel; ifrâtla tamahkâr; ifrât derecesinde muhabbeti vardır. [zıddı tefrît] || tıb. Istılâhât-ı yunaniyede (hyper, ύπερ) veya (poly, πολυ) lafzıyla ifâde olunan manayı tercüme etmek üzere terkîbâta girer: ifrât-ı hiss (hyperesthésie ), ifrât-ı tegazzî (polytrophie) gibi.

vn. 1. An overfilling; a filling to overflowing. 2. A going to excess; an overdoing; excess. 3. A sending a messenger or harbinger or scout before one’s self. 4. A losing one’s child by death.