iz. ar. [دعوى da’vâ’dan ms. ifti’âl] 1. Haklı veya haksız bir da’vaya kıyam, da’vaya kalkışma: iddiâ edene isbat ve inkar edene yemin düşer. 2. Haksız ve esassız bir da’vada bulunma, hâiz olmadığı sıfatı hâiz olduğunu dermiyân etme ve kendisine ait olmayan bir hakkı talebe kalkışma: kendisi şâirlik iddiâsındadır. 3. Kendini büyük ve muktedir zu’m edenin kendi hakkındaki fikri: o adamın iddiası pek büyüktür. 4. İnâd, ısrâr, mu’annidlik: iddiâ etmem, ama böyle zannederim.