iz. ar. cm. işgâlât. [شغل şugl’den ms. if’âl] 1. İş verme, işte bulundurma, uğraştırma, meşgul etme: bu kitabın tahrîri kendisini çok işgâl ediyor. 2. İşten alıkoyma, diğer bir şeyle meşgul ederek kendi işine mani’ olma: sizin işiniz vardır işgâl etmeyelim. – (fr. occupation) militaire tabirinin “işgâl askeri” diye tercümesi âdet olmuş ise de, asla o manaya gelmeyeceğinden yerine “istîlâ” lügatinin lüzûm-ı isti’mâli hakkında “kâmus-ı fransevî” de vâki’ ihtâr-ı âcizânem ondan sonra lügat yazan bazı zevât tarafından dahi tasdîk ve te’kîd olunmuştur.