اَلْخُثُورُ [el-husûr] (zammeteynle) Galîz olmak ki رِقَّةٌ [rikkat]in mukâbilidir; yukâlu: خَثَرَ اللَّبَنُ يَخْثُرُ مِنَ الْبَابِ الْأَوَّلِ Ve Ferrâ eyitti: خَثُرَ derler bâb-ı hâmisten ve lâkin lügat-ı kalîledir. Ve Kisâ’î خَثِرَ dahi rivâyet etti, kesriyle. Ve bir tâ’ifeye karışmağa dahi derler; yukâlu: خَثَرَتْ نَفْسُهُ بِفَتْحِ الثَّاءِ أَيِ اخْتَلَطَتْ Ve ikâmet ma’nâsına da gelir; yukâlu: خَثِرَ فُلَانٌ أَيْ أَقَامَ فِي الْحَيِّ وَلَمْ يَخْرُجْ مَعَ الْقَوْمِ إِلَى الْمِئْرَةِ Ve مِئْرَةٌ [mi’ret] mîm’in kesriyle ve hemzenin sükûnuyla kîn almak, intikâm ma’nâsına. Ve eger مِئْرَةٌ [mi’ret] ecvef-i yâ’î olursa ta’âm ma’nâsına olur.