اَلْحَشْمَةُ [el-haşmet] (تَمْرَةٌ [temret] vezninde) ve اَلْحَشَمَةُ [el-haşemet] (fetehâtla) ve اَلْأَحْشَامُ [el-ahşâm] (hemzenin fethiyle ki) حَشَمٌ [haşem] lafzından cem’dir, سَبَبٌ [sebeb] ve أَسْبَابٌ [esbâb] gibi,bir adamın ehl ve 'abîd ve hem-civârı makûlesi hâssa ve müte’allakâtına denir ki o adamın gayretini çekip hamiyyetlerinden nâşî a’dâsına ve bed-hâhına gazab eder olalar. Ve bunda أَحْشَامٌ [ahşâm]ın müfredi olan حَشَمٌ [haşem] müfred ve cem’e ıtlâk olunur, masdar-ı aslî olduğu için; yukâlu: هُوَ مِنْ حَشْمَتِهِ وَحَشَمَتِهِ وَأَحْشَامِهِ وَحَشَمِهِ أَيْ خَاصَّتِهِ الَّذِينَ يَغْضَبُونَ لَهُ مِنْ أَهْلٍ وَعَبِيدٍ أَوْ جِيرَةٍ Ve حَشَمٌ [haşem] Kişinin 'ayâline ve hısım ve akribâsına ıtlâk olunur. Mütercim der ki göçer tâ’ifesine haşem-nişîn ta’bîri kavm ve müteallakâtlarıyla oba olduklarına mebnidir; yalnız حَشَمٌ [haşem] ve أَحْشَامٌ [ahşâm] dahi denir.

اَلْحَثْمَةُ [el-hasmet] (hâ’nın fethi ve sâ’nın sükûnuyla) Kırmızı olan tepe, ekeme-i hamrâ ma’nâsına. Ve bu sebebden nisâ tâ’ifesinin ba’zına حَثْمَةٌ [hasmet] dediler.