اَلْحَنْكُ [el-hank] (hâ’nın fethi ve nûn’un sükûnuyla) Yavaşımak için davarın ağzına yavaşa vurmak ma’nâsınadır; yukâlu: حَنَكَ الْفَرَسَ حَنْكًا مِنَ الْبَابِ الثَّانِي وَالْأَوَّلِ إِذَا جَعَلَ فِي فِيهِ الرَّسَنَ Ve bir nesneyi gereği gibi fehm ve itkân eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: حَنَكَ الشَّيْءَ إِذَا فَهِمَهُ وَأَحْكَمَهُ Ve hurmâ makûlesini ağızda ezip parmakla küçük çocuğun damağına çalmak ma’nâsınadır, gerek ibtidâ ta’âma alıştırmağa başladıkta olsun ki ebe kadınlar ağız açma ta’bîr ederler ve gerek alıştıktan sonra olsun; yukâlu: حَنَكَ الصَّبِيَّ إِذَا مَضَغَ تَمْرًا أَوْ غَيْرَهُ فَدَلَكَهُ بِحَنَكِهِ Ve bir adam mu’ammer olmakla takallübât-ı kesîre tecribesi re’y ve endîşesini ve 'akl ve rüşdünü metîn ve üstüvâr kılmak ma’nâsınadır; yukâlu: حَنَكَتِ السِّنُّ فُلَانًا إِذَا أَحْكَمَتْهُ التَّجَارِبُ Bu ma’nâda fethateynle de lügattır.