اَلْحَمَّامُ [el-hammâm] (شَدَّادٌ [şeddâd] vezninde) دِيمَاسٌ [dîmâs] ma’nâsınadır ki lisânımızda dahi hammâm ta’bîr olunan mahall-i igtisâlin ismidir, Fârisîde germ-âbe denir. Ve حَمَّامٌ [hammâm] lafzı müzekkerdir;cem’i حَمَّامَاتٌ [hammâmât]tır, lâkin Misbâh’ta mersûmdur ki حَمَّامٌ [hammâm] lafzında te’nîs aglebdir, onun için cem’i kıyâs üzere حَمَّامَاتٌ [hammâmât] gelir, pes müzekkerin cem’i hilâf-ı kıyâs olur. Ve zâhiren te’nîsi بُقْعَةٌ [buk’at] tasavvuruna mebnîdir. Ve letâ’iftendir ki üdebâdan biriهَذِهِ الْحَمَّامُ 'ibâretiyle mü’ennesen îrâd eylemekle muhâtab حَمَّامٌ [hammâm] müzekkerdir, niçin te’nîse münharif oldunuz diye istifsâr eylediğinde nisvân hammâmını murâd eyledim diye cevâb vermiştir. Ve âdâbdandır ki hammâmdan çıkan adama طَابَ حَمَّامُكَ demek câ’iz değildir, zîrâ o hammâma du’â olur, belki طَابَتْ حِمَّتُكَ denir ki hâ’nın kesriyle hammâmlanmak yâhûd ter ma’nâsınadır yâhûd طَابَ حَمِيمُكَ demek gerektir, zîrâ hastanın teri bed râyiha ve sağın teri hoş-bû olmakla dâ’imâ sıhhat ve 'âfiyet ola demekten kinâye olur. Ve Ebu’l-hasen el-hammâmî mukri’ü’l-kur’ân’dır.