iz. ar. cm. ahmâl. 1. Yük, bar, ağırlık: eskâl ve ahmâli orada bıraktılar. 2. Gebelik, habl: kadın hamli esnâsında kendine dikkat etmelidir. 3. Azv, isnâd, kondurma: ben akşamki baş ağrısını dünkü yorgunluğa hamlettim. 4. Yükletme, ihâle etme, bir işi birine terk ve teklîf etme: bu işi de size hamledeceğiz.

اَلْخَمْلُ [el-haml] (hâ’nın fethiyle) Bu dahi devekuşunun tüyüne ve yeleğine denir. Ve خَمْلٌ [haml] Masdar olur, hurmâ koruğunu yumuşamak için destî makûlesi kaba basmak ma’nâsınadır; yukâlu: خَمَلَ الْبُسْرَ خَمْلًا مِنَ الْبَابِ الْأَوَّلِ إِذَا وَضَعَهُ فِي الْجَرِّ أَوْ نَحْوِهِ لِيَلِينَ Ve خَمْلٌ [haml] Kadifeye ve zîlû ve ihrâm ve nihâlî makûlesinin saçağına ve havına ve püskülüne denir; yukâlu: قَطِيفَةٌ ذَاتُ خَمْلٍ أَيْ هُدْبٍ Ve kalîçeye denir, طِنْفِسَةٌ [tinfiset] ma’nâsına. Ve bir balık ismidir, 'alâ-kavlin bunda savâb olan cîm’le ve fethateynle olmaktır.

s. (pl. حمال, احمال) 1. A load, a burden. 2. A foetus in the womb. 3. A crop, produce of a tree, etc.

vn. 1. A loading upon. 2. An attributing to. 3. Charging an offence against. 4. (logic) A predicating, an affirming.

s. 1. The plumage of the ostrich. 2. The nap or pile of cloth.

اَلْحَمْلُ [el-haml] (hâ’nın fethi ve mîm’in sükûnuyla) Götürmek; tekûlu: حَمَلْتُ الشَّيْءَ عَلَى ظَهْرِي أَحْمِلُهُ حَمْلًا مِنَ الْبَابِ الثَّانِي Ve minhu kavluhu ta’âlâ: ﴿حَمَلَتْ حَمْلًا خَفِيفًا﴾ (الأعراف، 189) Ve حَمْلٌ [haml] İsm ma’nâsına dahi gelir, karında olan veled ve ağaç başında olan meyve ma’nâsına.

اَلْخَمْلُ [el-haml] (hâ’nın fethi ve mîm’in sükûnuyla) Saçak ki bezin kenârında olur. Ve خَمْلٌ [haml] Halıya ve nihâliye dahi derler, طِنْفِسَةٌ [tinfiset] ma’nâsına.