(a. s.) : 1) murdar, çirkin. 2) ayıp.

(a. i.) : hapis, alıkoyma, bir yere kapama, salıvermeme, bir yere kapayıp dışarı çıkarmama, hapishane. 2) tutma, zaptetme.

iz. ar. 1. Bir mücrimi mücâzât niyetiyle veya davası görülünceye kadar kaçmamak için bir yere kapama, mahbese atma, tescîn: filânı hapsettiler, hapsolundu; beş ay müddetle hapsine karar verildi. 2. Tutma, zapt etme, koyuvermeme: idrârı çok hapsetmek iyi değildir. 3. İstifâde olunmayacak bir hâl ve mevki‘‘de bulundurma, beyhûde yere alıkoyma: bu kadar parayı boşuna hapsetmektense işletmek daha faydalıdır. 4. Kapalı bir yerde tutma, böyle bir yerde bekletme: geleceğinden söz vermiş olduğundan beni bütün gün evde hapsetti. ≡ tr. i. hapishâne, mahbes, zindan: hapse attılar, hapistedir. ≡ tr. sıf. Hapsolunmuş, mahpus: üç aydan beri hapistedir.

اَلْخَبْشُ [el-habş] (حَبْسٌ [habs] vezninde) Oradan buradan nesneleri biriktirip almak ma’nâsınadır; yukâlu. خَبَشَ الْأَشْيَاءَ مِن هَهُنَا وَهَهُنَا مِنَ الْبَابِ اْلأَوَّلِ إِذَا جَمَعَهَا وَتَنَاوَلَهَا

اَلْحَبْسُ [el-habs] (hâ’nın fethi ve bâ’nın sükûnuyla) ve اَلْمَحْبَسُ [el-mahbes] (مَقْعَدٌ [mak’ad] vezninde) Men’ eylemek ma’nasınadır ki alıkomak olacaktır; yukâlu: حَبَسَهُ حَبْسًا وَمَحْبَسًا مِنَ الْبَابِ الثَّانِي إِذَا مَنَعَهُ يَعْنِي ضِدُّ خَلاَّهُ Ve حَبْسٌ [habs] Şecâ’at ma’nâsınadır; yukâlu: بِهِ حَبْسٌ أَيْ شَجَاعَةٌ Ve bir mevzi’ yâhûd bir cebel adıdır; bunda hâ’nın kesriyle de zebân-zeddir. Ve büyük dağa denir. Ve guzât için fî sebîlillâh at vakf eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: حَبَسَ الْفَرَسَ إِذَا جَعَلَهُ مَوْقُوفًا فِي سَبِيلِ اللهِ تَعَالَى Ve yatacak firâşı çarşaf ile örtmek ma’nâsınadır; tekûlu: حَبَسْتُ الْفِرَاشَ بِالْمِحْبَسِ إِذَا سَتَرْتَهُ

s. 1. (pl. حابس، احباس) A dam, weir. 2. (pl. حبوس) A prison, a place of confinement. 3. The boss or socket by which the suspensory ring and handle are attached to the body of an astrolabe.

vn. 1. A confining, an imprisoning; confinement, imprisonment. 2. A retaining within the body; retention. 3. A dedicating a thing in mortmain for pious uses.

اَلْحَبْسُ [el-habs] (hâ’nın fethi ve bâ’nın sükûnuyla) Bir nesneyi alıkomak, تَخْلِيَةٌ [tahliyet]in mukâbilidir.