(a. i. c. : hâdisât. havadis) : vakıa, yeni bir şey, ilk defa çıkan, mâcerâ olan bir nitelik ve durum, [havadis kelimesi bugün “haber, vakıa” mânâsına müfret olarak kullanılır],

is. ar. cm. havâdis, hâdisât. [lügat-ı ânifenin müennesidir.] 1. Vaka, vâkı‘a, vuku bulan hâl ve keyfiyet, mâcerâ: hâdisât-ı dehr. 2. tıb. Bir marazın imtidâtı esnâsında zuhûr eden hâl, marazın tesâdüfen başka bir renk alması, ârıza. ≡ cm. havâdis = ahbâr, vukûât, yeni vuku bulmuş işler: bu günkü gazetelerde hiç havâdis yoktur, havâdis-i dâhiliye, havâdis-i hâriciye.

a. & s., fem. of حادث 1. a. (pl. حادثات) See حادث 2. s. (pl. حادث، حوادث) A thing that springs up or happens; an event, an occurrence; au accident, casualty; especially, a mishap, a disaster, an affliction, a calamity. 3. (in canon law) Any thing that makes a Muslim canonically unclean; as, a physical emission, etc.