d. 1. Teşbîh ve temsîl beyân eder: kar gibi beyaz; buz gibi soğuk; taş gibi katı; gereği gibi; adam gibi. Bu mana ile isimlerin mücerredine ve zamâirin muzâf-ı ileyhine ilhak olunur: adam gibi, at gibi, benim gibi, bizim gibi, senin gibi, sizin gibi, onun gibi. Müstesnâ olarak cem’-i gâibte zamir dahi mücerret halinde kullanılır: onlar gibi, bunlar gibi. Bazen zamâirin dahi mücerredine ilhâk olunursa da, o takdirde mana ve mahall-i isti’mâlce biraz farkı olup nev’an-mâ ibhâm beyân eder: ben gibi bir sâdık dost; sen gibi bir zekî adam; o gibi işler = o misilli, o takım. 2. Zamanca ziyâde kurbiyyet beyân eder. [bu mana ile fer’-i fiil-i izâfîye mülhak olur:] geldiği gibi = geldiği anda, gelir gelmez; gördüğüm gibi = gördüğüm anda, görür görmez.