اَلْفَيْشُ [el-feyş] (fâ’nın fethi ve yâ’nın sükûnuyla) Erkek dişiye aşmak ma’nâsınadır; yukâlu: فَاشَ الْحِمَارُ الْأَتَانَ يَفِيشُ فَيْشًا إِذَا عَلاَهَا Bu mâdde gûyâ ki فَيْشَةٌ [feyşet]-i âtîden me’hûzdur. Ve bir kimse mâlik olmadığı nesne ile tekebbür ve iftihâr edip lâf u güzâf eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: فَاشَ الرَّجُلُ إِذَا افْتَخَرَ وَتَكَبَّرَ وَرَأَى مَا لَيْسَ عِنْدَهُ

اَلْفَيْصُ [el-feys] (fâ’nın fethi ve yâ’nın sükûnuyla) Gitmek ve zâ’il olmak; yukâlu: وَاللهِ مَا فِصْتُ كَمَا يُقَالُ وَاللهِ مَا بَرِحْتُ