اَلْفَيْضُ [el-feyd] (حَيْضٌ [hayd] vezninde) ve اَلْفُيُوضُ [el-fuyûd] (قُعُودٌ [ku’ûd] vezninde veyâ mücâveret için fâ’nın kesriyle) ve اَلْفَيْضُوضَةُ [el-feydûdat] (شَيْخُوخَةٌ [şeyhûhat] vezninde) ve اَلْفَيَضَانُ [el-feyedân] (fetehâtla) Su kesretinden çay gibi taşıp akmak ma’nâsınadır; yukâlu: فَاضَ الْمَاءُ يَفِيضُ فَيْضًا وَفُيُوضًا وَفَيْضُوضَةً وَفَيَضَانًا إِذَا كَثُرَ حَتَّى سَالَ كَالْوَادِي Ve bâ’ harfiyle müte’addî olur, bir kimse derûnunda râzı ketm edemeyip izhâr eylemek ma’nâsına isti’mâl olunur; yukâlu: فَاضَ صَدْرُهُ بِالسِّرِّ إِذَا بَاحَ بِهِ يَعْنِي إِذَا امْتَلَأَ بِهِ وَلَمْ يُطِقْ كَتْمَهُ فَبَاحَ بِهِ Ve فَيْضٌ [feyd] ve فُيُوضٌ [fuyûd] Ölmek ma’nâsınadır; yukâlu: فَاضَ الرَّجُلُ فَيْضًا وَفُيُوضًا إِذَا مَاتَ Ve فَيْضُ النَّفْسِ [feydu’n-nefs] bedenden cân çıkmak ma’nâsınadır; yukâlu: فَاضَتْ نَفْسُهُ إِذَا خَرَجَتْ رُوحُهُ Ve bir haber fâş ve şâyi’ olmak ma’nâsına müsta’meldir; yukâlu: فَاضَ الْخَبَرُ إِذَا شَاعَ Ve bir nesne çoğalmak ma’nâsına müsta’meldir; yukâlu: فَاضَ الشَّيْءُ إِذَا كَثُرَ Ve فَيْضٌ [feyd] Ölüme denir ki ismdir, mevt ma’nâsına. Ve Nîl-i Mısr’ın ismidir. Ve nehr-i Basra’nın ismidir. Ve soluklu ve meydânlı yüğrük ata ıtlâk olunur. Ve Benû dubay’a b. Nizâr’a mahsûs bir feresin ve 'Utbe b. Ebî Sufyân’ın feresi ismidir. Ve akar çok suya denir. Cem’i فُيُوضٌ [fuyûd]dur; yukâlu: أَرْضٌ ذَاتُ فُيُوضٍ أَيْ فِيهَا مِيَاهٌ تَفِيضُ