(f. i.) : 1) avcı kuş. 2) s. donmuş, katılaşmış [şey].

(a. s. ferd’den. c. : ferâid) : 1) tek, eşsiz, eşi ol-, mıyan; kıyas kabul etmez, ölçüsüz; üstün, [birincisi] erkek, [ikincisi] kadın adı.

sıf. ar. s: ferîde. [ferd’den sıfm.] Tek, yektâ, bî-misl ve bî-hemtâ: فرید دهر ferîd-i dehr, فرید عصر ferîd-i asr, فرید روزكار ferîd-i rûzgâr = zamanında yektâ olan.

a. (fem. فریدە) 1. Alone, solitary; unique. 2. (A sword) marked with damaskeening. 3. A name of men.

اَلْفَرَدُ [el-fered] (fethateynle) ve اَلْفَرِيدُ [el-ferîd] (fâ’nın fethi ve râ’nın kesri ve meddiyle) Bunlar cümleten yalnız ma’nâsınadır, مُنْفَرِدٌ [munferid] gibi; yukâlu: ثَوْرٌ فَرْدٌ وَفَرِدٌ إِلَى آخِرِهِ Ve فَارِدٌ [fârid] Şol âhûya derler ki sürüden ayrılmış ola. Ve فَرِيدٌ [ferîd] Şol inciye derler ki ipliğe dizildikte ara yerine gayrı nesne dizilmiş ola. Ba’zılar eyitti: فَرِيدُ الدُّرِّ [ferîdu’d-durr] İncinin gâyet irilerine derler.