اَلْفُوقُ [el-fûk] (fâ’nın zammıyla) Bu dahi endâmı muztarib, selgi, uzun adama denir. Ve فُوقُ الذَّكَرِ [fûku’z-zeker] âlet-i tenâsülün başına ıtlâk olunur, ok gezine teşbîhle. Ve فُوقٌ [fûk] Tarîk-i evvele denir ki meslûk olan tarîklerden tarîk-i evvel olacaktır; yukâlu: أَخَذَ فُوقَ الطَّرِيقِ وَهُوَ الطَّرِيقُ الْأَوَّلُ Ve bir semte birden ok serpmeğe ıtlâk olunur, gûyâ ki bir gezden atılmış olur; tekûlu: رَمَيْنَا فُوقًا أَيْ رِشْقًا Ve yine ok gezi ma’nâsından me’hûz olarak bir adam bir düzeye gidip bir dahi geri dönüp gelmese مَا ارْتَدَّ عَلَى فُوقِهِ derler مَضَى وَلَمْ يَرْجِعْ ma’nâsına. Ve فُوقٌ [fûk] Bir kuş adıdır. Ve fünûn-ı kelâmdan bir fenne ıtlâk olunur; ve minhu tekûlu li’r-reculi izâ ahaze fî fennin mine’l-kelâmi: خُذْ فِي فُوقٍ أَحْسَنَ مِنْهُ أَيْ فِي فَنٍّ Ve 'avretin fercine ıtlâk olunur. Ve lisânın ucuna, 'alâ-kavlin ağzın yarığına ve şikâfına denir. Ve ok gezine denir ki okta kiriş bindirecek kertiktir. Ba’zılar 'indinde فُوقَانِ [fûkân] tesniye bünyesiyle, زَنَمَتَانِ [zenemetân] ya’nî o kertiğin iki tarafında olan dirseklere denir ki her birine فُوقٌ [fûk] derler; cem’i فُوَقٌ [fuvak] gelir, صُرَدٌ [surad] vezninde ve أَفْوَاقٌ [efvâk] gelir ve فُقًى [fukâ] gelir ki فُوَقٌ [fuvak] lafzından maklûbdur, fâ’nın zammı ve elifin kasrıyla.