(a. s. şerîf’den.) : 1) daha (en, pek) şerefli, onurlu.

sıf. ar. [شريف şerîf’den itf.] Daha veya pek şerefli ve azîz, pek muhterem: insan eşref-i mahlûkâttır.

اَلْأَشْرَفُ [el-eşref] Yarasa kuşuna denir, خُفَّاشٌ [huffâş] ma’nâsına. Ve başka bir kuş ismidir ki aslâ yuva ittihâz eylemez; yumurtasına toprak içre bir mahal tertîb eylemedikçe yumurtlamaz ve yumurtladıkta toprakla üzerini örtüp gider, bir dahi uğramaz. Yumurtası orada bi-nefsihi yarılıp yavru ihrâc eder. O yavru dahi uçmağa başladıkta ebeveyni revişleri üzere olur. Ve أَشْرَفُ [eşref] Kalkık olan omuz başına vasf olur; yukâlu: مَنْكِبٌ أَشْرَفُ أَيْ عَالٍ

a. Most noble; most honorable; most eminent. ­­─, prop. n. A man’s name.