اَلضَّوْعُ [ed-dav’] (نَوْعٌ [nev’] vezninde) Bir nesneyi oynatıp muztarib ve bî-karâr eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: ضَاعَهُ يَضُوعُهُ ضَوْعًا إِذَا حَرَّكَهُ وَأَقْلَقَهُ Ve korkutmak ve korku vermek ma’nâsınadır; yukâlu: ضَاعَهُ إِذَا أَفْزَعَهُ Ve bir kimseyi zahmet ve meşakkate uğratmak ma’nâsınadır; yukâlu: ضَاعَهُ إِذَا شَاقَّهُ Ve seyr ve sefer dâbbeyi arıklatmak ma’nâsınadır; yukâlu: ضَاعَ السَّفَرُ الدَّابَّةَ إِذَا هَزَلَهَا Ve kuş yavrusunu ağzıyla yemlemek ma’nâsınadır; yukâlu: ضَاعَ الطَّائِرُ فَرْخَهُ إِذَا زَقَّهُ Ve râyihalı nesne tahrîk olunmakla râyihası etrâfa yayılmak ma’nâsınadır; yukâlu: ضَاعَ الْمِسْكُ إِذَا تَحَرَّكَ فَانْتَشَرَتْ رَائِحَتُهُ وَكَذَلِكَ الشَّيْءُ الْمُنْتِنُ Ve rüzgâr ağacın dalını bir tarafa eğmek ma’nâsınadır; yukâlu: ضَاعَتِ الرِّيحُ الْغُصْنَ إِذَا مَيَّلَتْهُ Ve çocuk ağlamaktan oğunmak ma’nâsınadır; yukâlu: ضَاعَ الصَّبِيُّ إِذَا تَضَوَّرَ مِنَ الْبُكَاءِ

اَلْإِسْتِضَاءَةُ [el-istidâ’et] Ziyâlanmak; yukâlu: إِسْتَضَأْتُ بِهِ Ve müşâvere ma’nâsına da gelir: “وَلَا تَسْتَضِيؤُوا بِنَارِ أَهْلِ الشِّرْكِ” Onlar ile istişâreden men’dir. Ve ضَوْءٌ [dav’] İki şâ’irin ismidir ki biri İbn Seleme ve öbürü İbn Leclâc’dır.

اَلضَّوْءُ [ed-dav’] (bi-fethi’d-dâd) Ziyâ vermek.