i. [ar. is.] Türkçe elif-bânın on sekizinci harfi olup, sırf Türkçe ve Fârisî kelimelerde bulunmamakla, lisânımızda müsta‘mel kelimât-ı Arabiyyeye mahsustur. Bu harfin mahreci eski elsine-i Sâmiyede dahi mefkûd olmakla, eski İbrânî ve Süryânî elif-bâlarında bulunmayıp, “ ثخذ ضظغ sehhaz dazzığ” hurûfu miyânında Araplar tarafından sâdın üzerine bir nokta vaz‘ıyla ilâve olunmuştur. Asıl Arabîde bizim telaffuz edemeyeceğimiz bir mahrec-i mahsûsu olduğu hâlde, biz gâh (ز ze) ve gâh (د dal) gibi okuyoruz. «ebced» tertibinde 26’ncı harf olup, rakam gibi isti‘mâlinde 800 adetine alâmettir. İşbu lügat kitabında (د dal) gibi telaffuz olunan (ض dad)lar kavseyn (parantez) arasında bir (د d), ve (ز z) gibi okunanları da yine kavseyn arasında bir (ze) harfiyle işâret olunarak tefrîk olunmuştur.