(a. i. c. : cihât) : 1) yan, yön, taraf. 2) yüz, yer. 3) sebep, vesiyle, bahane, ilgi. 4) vazîfe, hizmet. 5) evkaf maaşı.

is. ar. cm. cihât: [وجه vech’den] 1. Taraf, yan: o cihetten geldi; filân cihete doğru gitti. 2. Yer, mahal, hıtta, semt: Anadolu’nun o cihetlerinde bozuk bir Türkçe söyleniyor; yağmur cihet cihet yağdı = semt semt. 3. Sûret, bakım, nazar: bir cihetten hakkı vardır = bir sûretle, bir bakıma göre: her cihetce = her sûretle. 4. Sebep, mûcib: bu cihetten nâşi = bu sebepten dolayı; mübtedîliği cihetiyle = sebebiyle. 5. Vesîle, bahâne: cihet-i rüçhân. 6. Evkâfça olan vazîfe, maaş: imâmet ciheti; hitâbet ciheti.

اَلْجِهَةُ [el-cihet] (cîm’in harekât-ı selâsıyla) ve اَلْوِجْهَةُ [el-vichet] (vâv’ın kesri ve zammıyla) Cânib ve semt ve nâhiye ma’nâsınadır ki teveccüh olunur; cem’i جِهَاتٌ [cihât] gelir; yukâlu: تَوَجَّهَ جِهَةَ كَذَا وَوِجْهَةَ كَذَا أَيْ إِلَى جَانِبٍ وَنَاحِيَةٍ

s. pl. جهات 1. A side, quarter, direction. 2. A point of the horizon. 3. (logic) A mode (of a modal proposition). 4. A reason why a thing happens. 5. A means by which a thing happens. 6. A mode, point of view, how a thing is considered. 7. T. A pension or salary.