(a. i.) : dolaşma, dolanma, gezinme.

iz. ar. Dolaşma, gidip gelme, deverân: kanın beden içinde cevelânı; cevelân-ı dem.

اَلْجَوْلُ [el-cevl] (cîm’in fethi ve zammıyla) ve اَلْجُؤُولُ [el-cu’ûl] (قُعُودٌ [ku’ûd] vezninde) ve اَلْجَوَلَانُ [el-cevelân] (fetehâtla) ve اَلْجِيلَانُ [el-cîlân] (cîm’in kesriyle ki aslı جِوْلَانٌ idi) Bunlar mutlakan dolanmak ma’nâsınadır; yukâlu: جَالَ فِي الطَّوَافِ يَجُولُ جَوْلًا وَجُؤُولًا وَجَوَلَانًا وَجِيلَانًا إِذَا دَارَ Ve جَوْلٌ [cevl] Toprak yerinden savrulup havâya ağmak ma’nâsınadır; yukâlu: جَالَ التُّرَابُ جَوْلًا إِذَا ذَهَبَ وَسَطَعَ Ve bir nesneyi ihtiyâr eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: جَالَ الشَّيْءَ إِذَا اخْتَارَهُ Ve جَوْلٌ [cevl] (cîm’in fethi ve zammıyla) Toprağa denir, جَائِلٌ [câ’il] ma’nâsınadır. Ve جَوْلٌ [cevl] bâ’ harfiyle müte’addî olur, bir nesneyi dolandırmak ma’nâsınadır; yukâlu: جَالَ بِهِ إِذَا أَدَارَهُ Ve جَوْلٌ [cevl] Pek çok koyun ve keçiye denir. Ve 'azîm leşkere denir. Ve deve sürüsüne ve at sürüsüne denir, 'alâ-kavlin otuz yâ kırk re’s yâhûd güzîde ve müntehab olan deve bölüğüne denir. Ve yaşlı koca geyiğe denir. Ve bir şecer adıdır. Ve dağa denir, جَبَلٌ [cebel] ma’nâsına. Şârih der ki bunda savâb olan حَبْلٌ [habl] olmaktır ki ipe denir. Ve toza denir, غُبَارٌ [gubâr] ma’nâsına.

اَلْجَوَلَانُ [el-cevelân] (fethateynle) Bi-ma’nâhu; yukâlu: جَالَ يَجُولُ جَوْلًا وَجَوَلَانًا Ve جَوَلَانُ الْمَالِ [cevelânu’l-mâl] Mâlın hurdesi ve yaramazı, Ferrâ rivâyeti üzere.